تبليغاتX
به نام او که اگر حکم کند همه محکومیم

به نام او که اگر حکم کند همه محکومیم

...!!!!!!

وقتی تو بخوای ..... ناممکن ممکن میشه

وقتی تو بخوای گلی زیبا بکاری

وقتی تو بخوای قایقی محکم بسازی

وقتی تو بخوای انسان های گریون دور برت رو از ته دل بخندونی ...........معلوم میشه که تو برای توانستن منتظر هیچ کس نیستی

وقتی تو و فقط تو بخوای همه غیر ممکنها ممکن میشن

 

از عشق بگم که ..................؟؟!!!!!!!

 

عشق آتش است ،اما آتشی سرد . با وجود این باید در این آتش سوخت،این آتش فقط برای تطهیر کردن می سوزاند، ناخالصی است آن چه میسوزد و آنچه میماند، طلاست.

نگران رنج عشق هم نباش زیرا خواهان خراب کردن توست تا دوباره آبادت کند. فراموش نکن دانه باید شکسته شود و گرنه درخت چگونه میتواند متولد گردد؟؟! رود باید به انتها برسد و گرنه چگونه میتواند به دریا ملحق شود ،پس راحت باش و در عشق بمیر! و گرنه چگونه میتوانی خویشتن خویش را بیابی؟

 

هر حقیقتی نه با شنا کردن بلکه با غرق شدن کشف میشود

 

شنا کردن حادثه ای است که در سطح اتفاق می افتد اما غرق شدن تو را به اعماق بی انتها میبرد

 

و زندگی بدون عشق:

به درخت بدون شکوفه و میوه میماند . زندگی بدون عشق زندگی نیست
+ نوشته شده در  شنبه 1 خرداد1389ساعت 14:59  توسط H.A  | 

ارغوان

چگونه پیچک غم ،ارغوان شادی را ،

به باغ خاطر ما جاودانه پژمرده ست !

چگونه کم کم زنگار نا امیدی  ها ،

جلای آیینه شور و شوق را برده ست .

لبان ما ،دیری است ،

به هم فشرده چو نیلوفران نشکفته ست.

چنان به زندگی بی نشاط خو کردیم ؛

که نقش روشن لبخند یادمان رفته ست !

 

ببین به چهره این مردمان راهگذر ،

دل تمامی شان غنچه نخندیده  ست.

هنوز،خانه ای از خانه های این سامان

شبی ز بانگ سرود و سرور همخوانان

دمی ز شادی و پاکوب دست افشانان

به خود نلرزیده ست !

 

ببین که بر سر دلهای مان چه آوردیم !

ببین نخواسته با عمر خود چه ها کردیم !

 

چرا چو ماتمیان ،بی خروش می مانیم ؟

چرا سرود نیایش ، به بامداد ، به نور ،

سرود گندم ، باران ،

                          سرود شالیزار ،

سرود مادر ،کودک ، پدر،

                                    سرود وطن

سرود زندگی و عشق را نمی خوانیم ؟

 

یکی بپرس ، که از زندگی چه می دانیم ؟

نفس کشیدن آیا نشان زیستن است ؟

خموش، مردن ؟

                     یا

                         شور و شوق پروردن !؟

چو آفتاب ، به این لحظه ها درخشیدن .

امید و شادی و شور و نشاط بخشیدن .

 

مگر نه اینکه غمی سهمگین به دل داریم

مگر نه اینکه به رنجی گران گرفتاریم

نشاط مان را باید همیشه ،چون خورشید،

بلند و گرم در اعماق جان نگهداریم .

 

مده به پیچک غم ،آب و آفتاب و نسیم

بیا دوباره به فریاد ارغوان برسیم !

فریدون مشیری

 

+ نوشته شده در  شنبه 14 فروردین1389ساعت 9:52  توسط H.A  | 

سال

              نو

                        مبارک

+ نوشته شده در  شنبه 29 اسفند1388ساعت 12:50  توسط H.A  | 

پاره ای از سخنان دکتر الهی قمشه ای

  جاودانگی
 

 

   اوست مقدس که  فناییش نیست

 

   عمر ِ ما هفتاد سال و هشتاد سال که نیست. ما بودیم و هستیم و خواهیم بود. گریزی از این نیست. ما چه بخوایم و چه نخوایم نمی تونیم بمیریم. مرگ نداریم. اون مرگی هم که میگن یه چیز ظاهریه برای اینکه بقیه که مردن ِ ما رو می بینن به فکر فرو بیفتن و دست بردارن از تکرار کارهای بیهوده.

   در مقابل عمر نامتناهیی که داریم این عمر ِ ما صفره. فکر نکن که هفتاد سالته. همه مون تا نود سالگی بچه شیرخوره ایم.

   یه حکیم انگلیسی در کتابی بنام  Nursling of Eternity میگه تازه موقع مرگ ما رو از شیر میگیرن و بهمون شکر میدن!

   حالا با این عمر ِ جاودانه چه بکنیم؟ بیاین توی این عمر نامتناهی شغلمون رو بیابیم. شغل اصلی ما عاشقیه. عاشق ٍ پروردگار بودنه. عاشق خدا بودن هم یه چیز ِ خیالی نیست که بریم توی یه معبدی خودمون رو حبس کنیم و با دنیا تماس نداشته باشیم. خدا زیباست و زیبایی را دوست دارد. عاشق ِ خدا بودن یعنی عاشق ِ زیبایی بودن، عاشق ِ دانایی بودن و ....

 

   ما اول توی بهشت بودیم.

   گفتند: میوه ی هستی نخور، چون هستی قید ایجاد میکنه و ما خوردیم و مقید شدیم. یعنی اول به قید ِ نیستی، آزاده بودیم. آزاد و راحت. اما خواستیم از نیستی با پیدا کردن ِیک  صورت ِ اختصاصی "هست" بشیم. پس از شر ٍ نیستی راحت شدیم. شدیم موجود.

   بعد گفتند به میوه ی ترکیب نزدیک نشو. چون مرکب شدن ناراحتی داره. عناصر که ترکیب می شن، بعدا می خوان از هم جدا بشن و پوست از سرمون میکنن. درواقع گندم یا سیب رمزی از همون میوه ی درخت ٍ ترکیبه.  حالا که اون میوه رو خوردی و اومدی توی عالم  ِ ترکیب.  فکر نکن که دیگه تموم شد.  ما هنوز هم داریم میوه می خوریم!

   اون موقعی که بچه بودیم، توی بهشت ِ کودکی ِ خودمون بودیم. اما آرزوی بزرگ شدن داشتیم. میوه ی عقل رو خوردیم و شدیم مکلف.

   البته درسته که به توصیه ی نخور گوش نکردیم اما این نخورنخورها رو برای این گفتند که ما رو تشویق به خوردن بکنن! اگه نمی گفتن نخور ممکن بود صد سال که بگذره هم از کنار ِ این میوه رد نشیم، اما چون اشاره کردن بهش و گفتن نخور، ما تحریک به خوردن شدیم. مثل موقعی که مثلا میگن لواشک نخور و بمحض گفتن ِ این حرف ما بزاقمون تحریک میشه برای خوردن. ما این میوه ها رو خوردیم و خوب کاری هم کردیم، چون در مشکلاتش تجربه ها کسب می کنیم و به حکمتهایی میرسیم.

  

بعد از مکلف شدن گفتند میوه ی درخت علم رو نخور. چون نهایتا اگه اشتباهی کنی میگن جاهله و نمی دونه و مسؤول نیست. اما اگه عالم بشی دیگه مسؤول میشی. ما گوش نکردیم و خوردیم!

   بعد از علمِ گفتند لااقل میوه ی درخت ِ عشق رو نخور چون عشق چیز ساده ای نیست و حریفش نیستی. حتا کوه هم از پذریفتن ِ این بار خودداری کرد.  "که عشق آسان نمود اول، ولی افتاد مشکلها". اما ما عاشق شدیم و میوه ی عشق رو هم خوردیم.

 

                         "
                            تنها شغل عالم عاشقیست.
                                                           "
                                                                                              دکتر حسین الهی قمشه ای

 

   زشت ترین چیزهای دنیا از نبودن سرچشمه میگیره و زیباترین چیزها از بودن ناشی میشه. وقتی به یکی بگن تو هیچوقت نمی میری، اصلا نمی تونی بمیری، ببینین چقدر شاد میشه. پس "بودن" و "شادی" از یه جنسه.

  به قول مولانا:

همچو خفتن گشت این مردن مرا
                ز اعتماد َ بحث کردن ای خدا

 

   شما شبها که می خوابین آیا می ترسین برین توی رختخواب؟ چرا نمی ترسین؟ چون می دونین قراره فردا صبح بیدار بشین. از این اعتماد انسان جوان میشه.

مرحوم ِ پدر اشعار ِ پیریشون از اشعار جوانیشون جوانتر بود. این شعر رو پدر در هفتاد سالگی گفتن:

پرسند الهی کیستیِ؟ من عاشقی بی حوصله
                آواره ای بی خانمان، دیوانه ای بی سلسله
                                             (حکیم الهی قمشه ای)
پروانه ای پر سوخته، شمع ِ وفا افروخته،
               زهر ِ صفا آموخته، عشق و جنون و  ولوله
خندیم ما دیوانگان، بر قصر و کاخ ِ خاکیان
              آن سان که می خندد فلک بر آشیان ِ چلچله
                                             (حکیم الهی  قمشه ای)

 

   تمام ساختمانهای این دنیا در برابر ِ مقام ِ تو کوتاهه. اشکال ِ کار ِ ما اینه که نشستیم. اگه همت کنیم و روی پای خودمون بلند شیم، قد ِ ما از سقف ِ آسمان بلندتره که گفت: "لقد کرمنا بنی آدم". این بلندای ما بخاطر َ مقام ِ شخصی ِ ما نیست. ما بواسطه ی بلندی مقام ِ خداست که این مقام رو می تونیم پیدا کنیم. الله الصمد. یعنی خدا بی نیازه. مثل دریا که به کف و موج وابستگی نداره اما کف و موج به دریا وابسته اند و بی دریا، اونا هم وجود ندارن.

 

   برای بلند شدن باید دعا کرد. دعا رو دست کم نگیرین. کسی که دعا می کنه رو هم دست کم نگیرین. دعا یعنی استجابت. همون موقع که دعا می کنی مستجاب میشه. تمام نیروهای درونت بسیج میشن. نیروهایی که در خواب بودن بیدار میشن و هم هدف میشن. آخه خیلی چیزها در وجود ِ ما خوابیده و دعا یعنی بسیج ِ نیروهای درون.

خداوندی که چو نامش بخوانی
            نیابی تو در جوابش افترانی
                                      (نظامی)

   خدا کیه؟

   خدا کسیه که هیچوقت، از قبل از ازل تا بعد از ابد، به خواب نمیره. ما چکار کنیم که به خواب نریم و نیروهای به خواب رفته مون بیدار شن؟

  اهل ِ معرفت خوابشون هم عین بیداریشونه. خیلی از جوابها رو در عالم ِ خواب  پیدا می کردن. اگه خواب به معنی بی خبری باشه، این خواب که دیگه خواب نیست. به نیایشهای فردوسی نگاه کنین:

بنام خداوند ِ جان و خرد
کز این برتر اندیشه برنگذرد
خداوند ِ نام و خداوند ِ جای
خداوند ِ روزی ده ِ رهنمای
ز نام و نشان و گمان برتر است
نگارنده ی برشده گوهر است  (برشده گوهر = عقل)
خرد گر سخن برگزیند همی
همانرا گزیند که بیند همی
خرد را و جان را همی سنجد او
در اندیشه ی سنجی، کِی گنجد او؟

 

   یعنی عقل ِ تو در ترازوی احدیت است. ما با این عقل نمی تونیم به او برسیم چون راهی به شناخت ِ او نداره.

 

               "
                                    کسی که دعا می کند را
                                    دست کم نگیرید.
                                       "
                                                       دکتر حسین الهی قمشه ای

 

 

   همه ی عقلها وقتی به او رسیدن، عقلشون رو انکار کردن و گذاشتنش کنار و یه نظر اون جمال رو دیدن.  خود ِ کانت هم از راه ِ عشق و محبت فهمید خدا هست.

   کانت نوکری داشت که پیرمرد ِ مسنی بود. خود ِ کانت هم خیلی فقیر بود طوریکه یکدونه پیرهن داشت که وقتی میشستش، اونقدر بیرون نمی رفت تا اون خشک بشه. یه لا قبا بود. حالا حساب بکنین که چنین آدمی چقدر می تونه به نوکرش پول بده. این پیرمرد هم زن و بچه داشت و خیلی هم محتاج بود، اما هر ماه نصف حقوقش رو به یه زن بسیار فقیری می داد که چندتا بچه ی قد و نیم قد داشت. کانت که از این موضوع مطلع شد از خودش سؤال کرد:

1- چرا این کار رو می کنه؟
2- چرا همه ی آدمها این کار رو خوب میدونن؟ عقل که میگه این کار خوب نیس. پس خوب بودن ِ این کار از کجا میاد؟

    اگه خوب فکر کنین همین دو سؤال معاد رو اثبات میکنه. هر کس می شنوه فلانی گذشت کرده از حقش میگن: چه جوانمردی! هرکس رفتار پوریای ولی رو می بینه، با این وجود که او زمین خورد میگه چه بزرگی و مقامی.

 

    نظامی یکجایی اعجاز کرده. اومده ده جلد کتاب فلسفه ی نوشته شده توسط هگل رو یک بیت کرده. مفهوم این بیت شعر اینه که میگه:

من در صحرای اندیشه داشتم سیر می کردم
یک کم دیدم، یک بسیار
یک قطره دیدم، یم دریا
اسم قطره خوبی بود
اسم دریا بدی بود
بعد دیدم که اون قطره بدون ِ هراس و خیلی گستاخ و جسورانه داره به طرف ابدیت پیش میره.

   به این تصویری که نظامی براتون طراحی کرده خوب نگاه کنین. آدم دچار حیرت میشه از عظمت ِ این شکوه و جسارت.

 

   والت پیتمان بعد از خوندن ده جلد اثار هگل هم میگه:

" اون دریا مضطربه  و خودش رو می خواد یه جایی پنهان کنه، و خوبی، حتا یک قطرش هم به اون دریا غلبه می کنه."

 

  نظامی در مخزن الاسرار میگه:

چراغی به چلیپایی نهادم
دُری بر گُرده ی دریایی نهادم
روشنی ٍ دیده ی تاریک ٍ عقل
مهره کش ٍ رشته ی باریک ٍ عقل

   عقل وقتی باریک میشه می تونه به جواهرات دسترسی ÷یدا کنه. کسی دیدین تا حالا جواهر رو به طناب ِ رخت آویزون کنه؟ انشتین هم همینو میگه. میگه من عقلم رو باریک می کنم تا بتونه ایده ها رو بگیره و ایده ها از جانب خدا به من می رسند. Ideas come from God.

 

                         "
                            تنها با خوبی  می توان
                               به خوبی ِ محض رسید.
                                                           "
                                                                                            دکتر حسین الهی قمشه ای

 

   بحث دیالکتیک چی میگه؟ میگه عالم همیشه در جنگه و همه جا کشمکشه. اینها تفسیرهای جدیدی از نظریات کهنه. نظامی هم این رو می دونسته و بهش جواب داده. گفته:

کشمکش ِ دهر، در او زندگیست
پیش ِ خداوندی ِ او بندگیست

   این بحث میگه: در هر جنگی یک چیز ثالثی خلق میشه که از هردوتای قبلی کاملتره. این یه جور تکامله. اینها اونقدر تکامل پیدا میکنن تا به کاملترین که خدا باشه میرسن.

   نظامی هم این بحث رو گفته اما همه رو با هم صلح و آشتی داده و گفته که نمی بینین که همه دارن خدا رو ستایش می کنن. بله اگه خدایی نبود اونوقت همه چیز با هم در جنگ بودن اما حضور دائمی ِ خدا در همه چیز نقطه ی پایانی به همه ی جنگها و کشمکشهاست.

ای درون پرور ِ برون آرای
ای خرد بخش ِ بیخرد بخشای
                        (سنایی)
ذره ای دردم ده ای درمان ِ من
زانکه بی دردت، بمیرد جان ِ من
                        (عطار)

یاد ده ما را سخنهای رقیق
کان به رحم آرد ترا ای خوش رحیم،
ای مبدل کرده خاکی را به زر
خاک ِ دیگر را نموده بوالبشر،
ای که خاک ِ تیره را تو نان کنی
ای که نان ِ مرده را تو جان کنی،
ای که جان ِ خیره را رهبر کنی
ای که بی ره را تو پیغمبر کنی.
                        (مولانا)

   این ابیات نشون میده که تمام بزرگان ایران مثل نظامی به این مرحله به مرحله تمامل صلح آمیز اعتقاد داشتند. پس این نظریات جدید هیاهوهای جدیدی برای نظریات ِ کهنیست.

جهان متفق بر الهیتش
فرومانده در کنه ِ ماهیتش
                     (سعدی)

به جهان خرم از آنم که جهان خرم ازوست
عاشقم بر همه عالم که همه عالم ازوست
                     (سعدی)
ای شاهد ِ جان باز آ

در غیب ِ جهان کم زن

نقش ِ رخ ِ زیبا را

در پرده ی عالم زن

در نظم ِ جهان دستی،

بر طره ی  پر خم زن

مانند ِ خلیل، ای جان،

آتشکده گلشن کن

بازار ِ بتان بشکن،

راه ِ بت ِ اعظم زن

لاهوت ِ مسیحا را،

محو ِ رخ ِ زیبا کن

ناقوس ِ کلیسا را

زین زمزمه بر هم زن

                      (حکیم الهی قمشه ای)

 

 

   انشالله که سالک ِ راه ِ حق بشیم...

    بازنشست نشیم...

                                                    "
                      بدن ما نسبت به
                       برنامه ریزی در راه عشق
                        پاسخ مثبت نشان میدهد و عمر
                          انسان طولانی تر می شود.
                                                           "
                                                                                            دکتر حسین الهی قمشه ای

 

    برنامه بریزین برای هر ساعت ِ زندگیتون. برنامه ریزی خودش عمر ِ آدم رو طولانی میکنه.

   بدن ِ ما به برنامه ریزی در راه ِ عشق پاسخ مثبت میده. در هفتاد سالگی بگو من میخوام یه کلاس جدید برم و چیز جدیدتز یاد بگیرم. تک تک ِ روزهایی که خدا بهتون میده یه معجزه ی بزرگه.

   زندگی واقعا رقصیست به سوی خدا.

 

 

 

   سخنرانی دکتر الهی قمشه ای

   از شبکه ی چهارم سیما پنجشنبه ها ساعت 23

   برگرفته از سایت شفا

+ نوشته شده در  دوشنبه 17 اسفند1388ساعت 12:16  توسط H.A  | 

رو سیاهی

تا به کی تسلیم شیطانم خدا

غافل از هنگام پایانم خدا

 

سست ایمان و ضعیف و خسته ام

من پریشانم پریشانم خدا

 

گشته ام از خوبی خود نا امید

بسکه مشغول گناهانم خدا

 

کن مدد گریم به حال زار خود

بشنو از دل سوز و افغانم خدا

 

تا به کی باید به تو گویم دروغ

در دلم دیگر پشیمانم خدا

 

 

گر ندارد درد من راه علاج

مرگ باشد راه درمانم خدا

 

کس ندارد درک بیماری من

تا به کی اینگونه میمانم خدا

 

رکن عشق و اعتقادم را بساز

من که خود لرزان و ویرانم  خدا

 

گوئیا از چشم تو افتاده ام

بسکه غافل از تو رحمانم خدا

 

سوی هر راهی مرا شیطان کشید

مثل برگی بین طوفانم خدا

 

گر بریزی آبرویم پیش خلق

می شود شرمنده جانانم خدا

 

من گدای رو سیاه زینبم

بهر او گریان و نالانم خدا

 

عمر من تنها بود بهر حسین

من غلام شاه عطشانم خدا

 

لطف کن از او مکن ما را جدا

من که بهرش مرثیه خوانم خدا

 

دوست دارم روضه خوانم بهر او

در قیامت گر که بتوانم خدا

 

کن سوارم روی کشتی نجات

تا کند نزد تو مهمانم خدا

 

پرده را یا رب مزن هرگز کنار

پیش یاران وقت میزانم خدا

 

کتاب شده صبح جمعه من و تو

گزیده اشعار آقای جواد حیدری

+ نوشته شده در  پنجشنبه 15 بهمن1388ساعت 0:0  توسط H.A  | 

من این شعر و خیلی دوست دارم .

 تقدیم به ساحت مقدس حضرت زینب (س) به امید گوشه چشمی .

ببار ای بارون ببار

بر دلم گریه کن خون ببار

در شب تیره چون زلف یار

 بهر لیلی چو مجنون ببار

 ای بارون

آقا جان

فدای غم های تو

خون می چکد از چشمای تو

بی تاب روی زیبای تو

می سوزه عالم در پای تو

ای آقا

ای آقا

خون دل آسمون

زبون می گیره صاحب زمون

ای امان ای امان ای امان

عمه جان عمه جان عمه جان

ای عمه

دل زارم در تبه

گوشه ی چادر زینبه

امشب جون همه بر لبه

روضه خون مادر زینبه

ای زینب

دلم زار زینبه

گوشه ی چادر زینبه

امشب جون همه بر لبه

روضه خون مادر زینبه

وای زینب

رسیده جون بر لیم

می سوزه سینه ی پر تبم

آسمون تیره ی شبم

قربونیه غم زینبم

وای زینب

آگر که غوغا نکرد

اگه شکوه ز غمها نکرد

سفره ی دلشو وا نکرد

غصه جیگرش پاره کرد

وای زینب

 

+ نوشته شده در  جمعه 2 بهمن1388ساعت 20:50  توسط H.A  | 

کلمات قصار از نهج البلاغه

خداوند ایمان را برای زدودن شرک از دلها و نماز را برای تطهیر از خودپسندی و زکات را سبب روزی و روزه را

برای امتحان اخلاص خلق و حج را برای تقویت دین و جهاد را برای عزت اسلام و امر به معروف را مصلحت

عوام و نهی از منکر را برای منع نادان ها و صله ی رحم را برای زیاد شدن عدد و قوت ایشان و مجازات را

برای حفظ نفوس و اقامه ی حدود و کیفر را برای حفظ حرمت احکام دین و ترک شرب شراب را برای نگهداری

عقل و پرهیز از دزدی را برای رعایت تقوا و ترک زنا را برای پاک داشتن نسب و منع لواط را برای ازدیاد نسل و

شهادت را برای نصرت به حقوق آشکار شده ی مردم و ترک دروغ را برای احترام به راستی و سلام را برای

امان از ترس و امامت را برای حفظ نظام ملت و اطاعت را برای تعظیم امر امت واجب ساخت .

+ نوشته شده در  سه شنبه 22 دی1388ساعت 11:31  توسط H.A  | 

ترجمه «دعای صَنَمَی قریش»

دعای صنمی قریش دعایی است که در آن بطور خلاصه ظلمهایی که بر حضرت رسول اکرم و اهل بیتش انجام شده و نافرمانیهایی که از اوامر الهی شده است بیان میشود.


دعای صنمی قریش جوابی است برای آنهایی که میخواهند بدانند چرا عمر و ابوبکر مغضوب

 خدا و رسولش هستند و علاقمندند که حقایق را بدانند وبر اساس تعصب گام برنمیدارند. چرا

که در پیشگاه خداوند متعال هیچکسی قابل عرض اندام نیست و فقط باید رضای خداوند متعال

 را مدنظر داشت .

بنده ترجمه دعا را ازسایت http://www.iranclubs.net/forums/showthread.php?t=4608 

 نقل می کنم.

در کتاب بحارالأنوار جلد ۸۵، صفحه ۲۴۰ از مصباح کفعمی نقل شده است که دعای صنمی

 قریش دعائی عظیم الشأن و بلند منزلت است و از اسرار مشلکه و بهترین اذکار است.شیخ

 بزرگوار تقیّ الدین ابراهیم عامِلی کفعمی در حاشیه کتاب شریف «المصباح» می فرماید:این

دعائی است عظیم الشّأن و رفیع المنزلة که ابن عبّاس آن را از مولای ما امیرالمؤمنین(علیه

السلام) روایت نموده است، و این دعاء از غوامض اسرار و کرائم اوراد امیرالمؤمنین(علیه

السلام)است که آن حضرت در روز و شب و وقت سحر بدان مواظبت می فرمودند، و آن را در

 قنوت نماز می خواندند و می فرمودند: کسی که این دعا را بخواند همانند کسی است که در

خدمت رسول خدا(صلی الله علیه و آله وسلم) در جنگ بدر، اُحد، و حُنَین یک میلیون تیر به

سوی دشمن افکنده باشد.متن کامل دعای شریف با ترجمه آن این است:

‌أللَّهُـمَّ صَـلِّ عَـلی مُـحَمَّـدٍ وَ آلِ مُحَـمَّـدٍ


خداوندا درود بفرست بر محمّد و آل محمّد(صلی الله علیه وآله وسلم)


‌ أللَّهُمَّ العَـن صَنَمي



و لعـنت کن دو بـت



قُرَیشٍ وَجِبتَیهَا وَ طاغُـوتَیها وَ إفکَـیها وابنَـتَیهِمَا اللَّذَینِ


قریش دو مشرک آنرا، و دو سرکرده ضلالت را، و آن دو دروغ پرداز را،
دختر آنان را،



خالَفا أمرَکَ وَ أنکَرا وَحـیَکَ وَ جَـحَدا إنعـامَکَ وَ عَـصَیا



کسانیکه فرمانت را زیر پا نـهادند، و وحی تو را نپـذیـرفتند، و نعـمت رسولت را
انکار کردند، و نافرمانی



رَسِولَکَ وَ قَـلَّبا دینَکَ وَ حَرَّفا کِتابَکَ وَ عَـطَّلا أحکامَکَ



پیامبرت را کردند، و دینت را واژگون نمودند، و قـرآنـت را تحـریف کردند، و احکام تو را
بی ثمر گذاردند



وَ أبطَلا فَـرائِضَکَ وَ اَلحَدا في آیاتِکَ وَعـادَیا اَولِیائِکَ وَ



و تـباه کردند احـکام واجـب تو را، و از درستیزگی با آیاتت برآمدند، و دشمنی کردند

با دوستانت



والَیا أعدائَکَ وَخَرَّبا بِلادَکَ وَأفـسَداعِبادَکَ.‌أللَّهُمَّ العَـنهُما



و دوستی کردنـد با دشمـنانـت، و شهـرهـای تو را ویـران ساخـتند، و بـندگانت را به
فساد کشاندند، خدایا لعنت کن آن دو



وَأتباعَـهُما وَاَولِیآءَهُما وَاَشیاعَهُما ومُحِبّیهِما فَـقَـد أخرَبا



و پیروانشان و یارانشان و گرویدگان به آندو و دوستانشان را،زیرا آندو ویران ساختند
 
بَیتَ الـنـُّبـُوَّةِ وَرَدَما بابَهُ وَنَقَـضا سَقـفَهُ وَ ألحَـقا سَـمـآئَهُ



خانه وحی را، و در آن را کاملاً بستند، و شکست سقف آن را، و آنرا زیر و رو کردند،

 
بِأرضِهِ وَعالِیهُ بِسافِـلِهِ وَ ظاهِرَهُ بِباطِـنِهِ وَأستَاصَلا أهلَهُ



و بالا و پایین آن را یکی کردند، و ظاهـر و باطنش را ویران کردند، و اهـل آن را از بیخ
برانداختند



وَ أبادا أنصارَهُ وَ قَتَلا أطفالَهُ وَ أخلَیا مِنبَرَهُ مِن وَصِیِّهِ وَ

 
و یاوران آن را هلاک کردند، و کودکانـشان را کشتند، و منبر نبوت را از وصیّ نبی و

 
وارِثَ عِلمِهِ وَجَحَدا إمامَتَهُ وَأشرَکا بِرَبِّهِما فَعَـظِّم ذَنبَهُما



وارث پـیـامبر، تـهی کردند، و انـکـار کردند امـامت وصیّ پیامبر را، و مـشرک به خدا
شدند، پس خدایا گناه آن دو را بزرگ شمار



وَ خَلِّدهُـما في سَقَرٍ وَ ما أدراکَ ما سَقَـرٍ لاتُبقي وَ لاتَذَر.



و برای همیشه در جهنم سقر جایشان بده، جهنمی که بندگان نمی توانند شدت

عذابش را درک کنند، جهنمی که نه چیزی را باقی میگذارد و نه رها میسازد.

 

‌أللَّهُمَّ العَـنهُم بِعَـدَدِ کُلِّ مُنکَرٍ أتَوهُ وَ حَقٍّ أخفَـوهُ وَ مِـنـبَرٍ

خدایا آن دو و پیروانشان را به عـدد هـر کار نـاروایی که انجام دادند لـعنـت کن، و به
عدد هر حقی که مخفی داشتند، و هر منبری که

عَلَوهُ وَ مُؤمِنٍ أرجَوهُ وَ مُنافِقٍ وَلَّوهُ وَ وَلِّيٍ آذَوهُ وَطَـریدٍ


به ظلـم بر آن بالا رفتند، و هر مـؤمنی که تبعیدش کردند، و هر مـنـافقی که به کار
گماردند، و هر دوست خدا که آزردند، و هر تبعید شده ای که

آوَوهُ وَ صادِقٍ طَـرَدُوهُ وَ کافِـرٍ نَصَـرُوهُ وَ إمامٍ قَهَـرُوهُ وَ


پناهش دادند، و هر راستـگویی که راندند، و هر کـافری که یـاری کردنـد، و هـر امام
بر حقی که مقهورش کردند


فَرضٍ غَـیَّرُوهُ وَ أثَرٍ أنکَرُوهُ وَ شَرٍّ آثَرُوهُ وَ دَمٍ أراقـُوهُ وَ


هر واجبی که آن را تـغیـیر دادند، و هـر دلیلی که انکـارش کردنـد، و هـر امر زشتی
که اختیار کردند، و خون هایی که به ناحق ریختند و


خَبرٍ بَدَّلُوهُ وَ کُفـرٍ نَصَبوه وَ إرثٍ غَصَبُوه وفَيءٍ اقتَطَعُوهُ

هر کار نیکی که آن را عوض کردند، و هر کـفـری که به پا داشتند، و هر ارثـی که به
زور گرفتند، و هر غنیمتی که به ناحقّ ملک خود ساختند


وَ سُحتٍ أکَلُوهُ وَ خُمسٍ أستَحَلُّوهُ وَ باطِلٍ أسَّسُوهُ وَ جَورٍ


و هر مال حـرامـی که خوردند، و هـر خمسی که برای غـیر اهـلش حـلال شمردند،
و هر خلاف واقعی که اساس آن را نهادند، و هر ستمی که

بَسَطُـوهُ وَ نِـفاقٍ أسَرُّوهُ وَغَـدرٍ أضمَرُوهُ وَ ظُـلمٍ نَشَـرُوهُ

گسترش دادند، و هر نـفـاقی که پنهان داشتند، و هر نیرنگی که انجـامش را به دل
گرفتند، و هر ستمی که آن را پراکندند


وَ وَعدٍ أخلَفُـوهُ وَ أمانٍ خانُـوه وَ عَهـدٍ نـَقَـضُـوهُ وَ حَـلالٍ


و وعده هایی که بدان وفا نکردند، و امان دادنی که خیانت کردند، و پیمان هایی که
شکستند، و حلال هایی که


حَرَّمُوهُ وَحَرامٍ أحَلُّوهُ وَ بَطنٍ فَتَّقُوهُ جَنینٍ أسقَطُوهُ وَضِلعٍ

تحریم نمودند، و حرام هایی که حـلال کردند، و پهـلوهایی که شکافتند، و جـنـینی
که سبب سقط آن شدند و استخوانی که

دَقُّوهُ وَ صَکٍّ مَزَّقُـوهُ وَ شَملٍ بَدَّدُوهُ وَعَـزیزٍ أذَلُّوهُ وَ ذَلیلٍ

شکستند، و هر سندی که آن را دریدند، و هر اجتماعی که پـراکندند، و هر عـزیـزی
که خوارش کردند، و هر خواری که


أعَزُّوهُ وَ حَقٍّ مَنَعُـوهُ وَ کِذبٍ دَلَّسُوهُ وَ حُکمٍ قَلَّبُوهُ وَ إمامٍ


عـزت بخـشیـدند، و هر حـقی کـه از صـاحبانش باز داشتند، و هر دروغـی که آن را
راست جلوه دادند، و هر حکمی که آن را وارونه کردند، و هر امامی که

خالَفُوهُ.أللّهُمَّ العَـنهُم بِکُلِّ آیَةٍ حَرَّفُـوها وَ فَریضَةٍ تَرَکُوها

مخالـفـتش کردند، خدایا لـعـنـت کن آنان را به عـدد هـر آیه ای که آن را تغییر دادند،
و هر واجبی که آن را ترک کردند


سُنَّةٍ غَیَّرُوها وَ رُسُومٍ مَنَعُـوها وَ أحکامٍ عَطَّلُوها وَ بَیعَةٍ


و هـر روش پـسندیده ای که تغیـیرش دادند، و نشـانه های روشنی که جلـوگیـرش
شدند، و احکامی که بی نتیجه گردانیدند، و هر بیعتی که

نَکَـثـُوها وَ دَعـوَی أبطَــلُوها وَ بَـیـِّنَةٍ أنکَـرُوها وَ حـیـلَةٍ


آن را شکستند،و هر ادعای حقی که آن را نپذیرفتند، و هر شـاهد عادلی که انکار
آن کردند، و هر نیرنگی که


أحـدَثـُوها وَ خِـیانَةٍ أورَدُوها وَ عَـقـَبَةٍ إرتَـقُـوهـا وَ دِبابٍ

آن را اخـتـراع کردند، و هر خیـانـتی که وارد دیـن کردند، و هر گردنه ای که بالای آن
رفتند(برای کشتن پیامبر"ص") و مشک های خشکی که

دَحرَجُوها وَأزیافٍ لَزِمُوها وَ شَهـاداتٍ کَتَمُـوها وَ وَصِـیَّةٍ

آن را غلطاندند، و هر تـقلبی که مـقیّد به او بودند، و هـر امـری که شاهد آن بودند،
و هر وصیتی که

ضَیَّعُوها.أللّهُمَّ العَنهُما في مَکنُونِ السِّرِ وَ ظاهِرِ العَلانِیَةِ

آن را تضییع نمودند. خـدایـا لـعنـت کن آن دو (عـمر و ابوبکر"لعنة الله علیهما") را در
پنهان نهان و آشکار ظاهر


لَعـناً کَثـیـراً أبَـداً دائـماً دآئِـباً سَرمَـداً لا إنقِـطاعَ لِأمَـدِهِ وَ

لعنتی زیاد، پیوسته، مدام، بی ابتدا و بی انتها، لعنتی که زمانـش پایانی ندارد و

لا نَـفـادَ لـِعَـدَدِهِ لَعــناً یَغـدُو أوَّلُهُ وَ لایـَرُوحُ آخِـرُهُ لَهُم وَ


عددش را انتـهـایی نیست، لـعـنـتی که آغـازش را صـبحی باشد ولی انجامـش را
شبی نباشد، لعنت تو باد بر آنان و


لِأعـوانِهِم وَ أنصارِهِم وَ مُحِبّیهُم وَ مُوالیهِم وَ المُسَّلَمینَ


یارانـشان و مـدد کـارانشـان و دوسـتـانـشان و مـرتـبطین با آنان و کسانی که خود
را در اختیار آنان گذاشته اند


لَهُـم وَ المـآئِلـینَ إلَـیهِـم وَ النَّـاهِـضـیـنَ بِـاحـتِجـاجِهِـم وَ


و به آنان مـایـلنـد، و کـسـانی که ادعــاهـای بی اسـاس آنــان را عَــلَــم کـردنـد، و


الـمُــقـتـَدیـنَ بِکَـلامـِهـِـم وَ الـمُــصــَدِّقـیـنَ بِـأحکـامِـهِـم
.


پـیـروی کـردنـد از سخـنـان آنان، و قــضـاوت هــای بـاطـل آنـان را تـصـدیق نـمـودند.

ثُمَّ قُل أربَعَ مَرّاتٍ:

سپس چـهـار مـرتـبـه بگو:
 
ألـلـّهُـمَّ عَــذِّبـهُـم عَــذابـاً یَـسـتَـغـیـثُ مـِنـهُ أهـلُ الـنّـارِ.
آمینَ رَبَّ العالَمینَ.

خداوندا عذاب فرما آنانرا،عذابی که استغاثه وفریاد اهل آتش ازآن عذاب بلندست.
آمین رب العالمین.




+ نوشته شده در  پنجشنبه 10 دی1388ساعت 15:23  توسط H.A  | 

ماه محرم الحرام بر تمامی عاشقان شیعیان تسلیت باد

پرسیدم از هلال چرا قامتت خم است ؟آهی کشید و گفت ماه محرم است .

السلام علی الحسین

و علی علی بن الحسین

و علی اولاد الحسین

 و علی اصحاب الحسین

+ نوشته شده در  پنجشنبه 26 آذر1388ساعت 16:44  توسط H.A  | 

نیایش از زبان دکتر علی شریعتی

خدایا
آتش مقدس "شک" را
آنچنان در من بیفروز
تا همه ی "یقین"هایی را که در من نقش کرده اند،بسوزند.
وآنگاه از پس توده ی این خاکستر،
لبخند مهراوه برلب های صبح یقینی،
شسته از غبار،طلوع کند.

خدایا
به هرکه دوست می داری بیاموز
که عشق از زندگی کردن بهتر است ،
وبه هرکه بیشتر دوست می داری ،بچشان
که دوست داشتن از عشق برتر

خدایا
به من زیستنی عطا کن،
که در لحظه ی مرگ،
بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذاشته است،
حسرت نخورم.
ومردنی عطاکن،
که بر بیهودگی اش،سوگوار نباشم
بگذار تا آنان را من،خود انتخاب کنم،
اما آنچنان که تو دوست داری.
"چگونه زیستن"را تو به من بیاموز،
"چگونه مردن" را خود خواهم آموخت.

+ نوشته شده در  جمعه 20 آذر1388ساعت 16:14  توسط H.A  | 

مهدی سهیلی

نگاه عذر خواه.........
زبانم را نمی فهمی، نگاهم را نمی بینی
ز اشکم بی خبر ماندی و آهم را نمی بینی
سخن ها خفته در چشمم، نگاهم صد زبان دارد
سیه چشما!- مگر طرز نگاهم را نمی بینی؟
سیه مژگان من!- موی سپیدم را نگاهی کن
سپید اندام من!- روز سیاهم را نمی بینی
پریشانم، دل مرگ آشیانم را نمی جوئی
پشیمانم، عذر خواهم را نمی بینی
گناهم چیست جز عشق تو؟ روی از من چه می پوشی
مگر ای ماه! چشم بیگناهم را نمی بینی؟

+ نوشته شده در  پنجشنبه 12 آذر1388ساعت 22:7  توسط H.A  | 

گنجشک با خدا قهر بود

گنجشک با خدا قهر بود…
روزها گذشت و گنجشگ با خدا هیچ نگفت .
فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت:
می آید ؛ من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی هستم که
دردهایش را در خود نگاه میدارد…
و سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست.
فرشتگان چشم به لب هایش دوختند،
گنجشک هیچ نگفت و…
خدا لب به سخن گشود : با من بگو از آن چه سنگینی سینه توست.
گنجشک گفت : لانه کوچکی داشتم، آرامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی کسی ام.
تو همان را هم از من گرفتی.
این طوفان بی موقع چه بود؟ چه می خواستی؟ لانه محقرم کجای دنیا را گرفته بود؟
و سنگینی بغضی راه کلامش بست…
سکوتی در عرش طنین انداخت فرشتگان همه سر به زیر انداختند.
خدا گفت: ماری در راه لانه ات بود. باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند. آن گاه تو
از کمین مار پر گشودی.
گنجشگ خیره در خدائیِ خدا مانده بود.
خدا گفت: و چه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به
دشمنی ام برخاستی!
اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود.
ناگاه چیزی درونش فرو ریخت , های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد...
+ نوشته شده در  سه شنبه 10 آذر1388ساعت 10:57  توسط H.A  | 

راز زندگی: از کتاب به قول پرستو

غنچه با دل گرفته گفت:
زندگی
لب زخنده بستن است
گوشه ای درون خود نشستن است
گل به خنده گفت
زندگی شکفتن است
با زبان سبز راز گفتن است
گفتگوی غنچه وگل از درون با غچه باز هم به گوش می رسد
تو چه فکر میکنی ؟
کدام یک درست گفته اند؟
من فکر می کنم گل به راز زندگی اشاره کرده است
هر چه باشد اوگل است
گل یکی دو پیرهن بیشتر ز غنچه پاره کرده است!
+ نوشته شده در  یکشنبه 1 آذر1388ساعت 11:9  توسط H.A  | 

 خواهم که در این غمکده آرام بمیرم
گمنام سفر کردم و گمنام بمیرم
خواهم زخدایم که به دلخواه بمیرم
یعنی که تو را بینم و آنگاه بمیرم!

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه 21 آبان1388ساعت 11:46  توسط H.A  | 

زندگی را دوست دارم به شرطی که :

ز =آن زندان نباشد

ن = ندامت نباشد

د = درد نباشد

گ = گریه نباشد

و ی = آن یاْس نباشد
+ نوشته شده در  چهارشنبه 20 آبان1388ساعت 11:44  توسط H.A  | 

اگر می خوانم،می جویم،می یابم و می گویم،انگیزه ام دردی است که ریشه در جانم دارد و اگر از اینهمه سر بتابم درد با جان یکی شده ،خواهدم کشت. بیماری مرگ آوری هست که به تاریخ ، فرهنگ ، مذهب و مردممان هجوم آورده است و یک لحظه غفلت همه چیز را نابود خواهد کرد . این است که آرام نمی یابم ، چرا که درد شدیدتر از آن است که فرصت آرامشی دهد و بیماران ، به مرگ نزدیک تر از آن که بتوان به خوشایند و بدآینددیگران اندیشید...
{دکتر علی شریعتی}

+ نوشته شده در  چهارشنبه 20 آبان1388ساعت 11:40  توسط H.A  | 

از شيوانا عارف بزرگ پرسيدند وفادارترين مردي که ديدي که بود؟ او گفت:"

 

جواني که هنوز ازدواج نکرده بود و هنوز نمي دانست همسرش کيست و

 

چه شکل و قيافه اي خواهد داشت اما با اين وجود هرگاه با دختري جوان

 

برخورد مي کرد شرم و حيا پيشه مي کرد و خود را کنار مي کشيد. او

 

وفادار ترين مردي بود که در تمام عمرم ديده بودم.                          

+ نوشته شده در  سه شنبه 27 شهریور1386ساعت 16:51  توسط H.A  | 

زیباترین قلب

روزي مرد جواني وسط شهري ايستاده بود و ادعا مي كرد كه زيبا ترين قلب را درتمام آن منطقه دارد . جمعيت زياد جمع شدند . قلب او كاملاً سالم بود و هيچ خدشه‌اي بر آن وارد نشده بود و همه تصديق كردند كه قلب او به راستي زيباترين قلبي است كه تاكنون ديده‌اند. مرد جوان با كمال افتخار با صدايي بلند به تعريف قلب خود پرداخت . ناگهان پير مردي جلوي جمعيت آمد و گفت كه قلب تو به زيبايي قلب من نيست . مرد جوان و ديگران با تعجب به قلب پير مرد نگاه كردند قلب او با قدرت تمام مي‌تپيد اما پر از زخم بود. قسمت‌هايي از قلب او برداشته شده و تكه‌هايي جايگزين آن شده بود و آنها به راستي جاهاي خالي را به خوبي پر نكرده بودند براي همين گوشه‌هايي دندانه دندانه درآن ديده مي‌شد. در بعضي نقاط شيارهاي عميقي وجود داشت كه هيچ تكه‌اي آن را پرنكرده بود، مردم كه به قلب پير مرد خيره شده بودند با خود مي‌گفتند كه چطور او ادعا مي‌كند كه زيباترين قلب را دارد؟ مرد جوان به پير مرد اشاره كرد و گفت تو حتماً شوخي مي‌كني؛ قلب خود را با قلب من مقايسه كن ؛ قلب تو فقط مشتي از زخم و بريدگي و خراش است . پير مرد گفت : درست است . قلب تو سالم به نظر مي‌رسد اما من هرگز قلب خود را با قلب تو عوض نمي‌كنم. هر زخمي نشانگر انساني است كه من عشقم را به او داده‌ام، من بخشي از قلبم را جدا كرده‌ام و به او بخشيده‌ام. گاهي او هم بخشي از قلب خود را به من داده است كه به جاي آن تكه‌ي بخشيده شده قرار داده‌ام؛ اما چون اين دو عين هم نبوده‌اند گوشه‌هايي دندانه دندانه در قلبم وجود دارد كه برايم عزيزند؛ چرا كه ياد‌آور عشق ميان دو انسان هستند. بعضي وقتها بخشي از قلبم را به كساني بخشيده‌ام اما آنها چيزي از قلبشان را به من نداده‌اند، اينها همين شيارهاي عميق هستند . گرچه دردآور هستند اما ياد‌آور عشقي هستند كه داشته‌ام . اميدوارم كه آنها هم روزي بازگردند و اين شيارهاي عميق را با قطعه‌اي كه من در انتظارش بوده‌ام پركنند، پس حالا مي‌بيني كه زيبايي واقعي چيست ؟ مرد جوان بي هيچ سخني ايستاد، در حالي كه اشك از گونه‌هايش سرازير مي‌شد به سمت پير مرد رفت از قلب جوان و سالم خود قطعه‌اي بيرون آورد و با دستهاي لرزان به پير مرد تقديم كرد پير مرد آن را گرفت و در گوشه‌اي از قلبش جاي داد و بخشي از قلب پير و زخمي خود را به جاي قلب مرد جوان گذاشت . مرد جوان به قلبش نگاه كرد؛ ديگر سالم نبود، اما از هميشه زيباتر بود زيرا كه عشق از قلب پير مرد به قلب او نفوذ كرده بود .

                                                                                                                       

+ نوشته شده در  جمعه 2 شهریور1386ساعت 2:56  توسط H.A  | 

شجریان

ببار ای بارون ببار

با دلم گریه کن خون ببار

در شبای تیره چون زلف یار

بهر لیلی چو مجنون ببار

                                  ای بارون

دلا خون شو خون ببار

بر کوه و دشت و هامون ببار

به سرخی لبای سرخ یار

به یاد عاشقای این دیار

به داد عاشقای بی مزار

                                 ای بارون

 

ببار ای بارون ببار

با دلم گریه کن خون ببار

در شبای تیره چون زلف یار

بهر لیلی چو مجنون ببار

                                  ای بارون

ببار ای ابر بهار

با دلم به هوای زلف یار

داد و بیداد از این روزگار

ماه و دادن به شبهای تار

                                ای بارون

                                 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 8 مرداد1386ساعت 21:6  توسط H.A  | 

کلیپ

این کلیپ فلشو حتماببینید!!!!!!!!

نظر هم یادتون نره!!!!

+ نوشته شده در  شنبه 6 مرداد1386ساعت 6:22  توسط H.A  | 

عشق یعنی...

من / عشق

پاك                  يعني

سرزمين                      لحظه

يعني                                 بيداد

عشق                                    من

باختن                                                          عشق

جان                                                                        يعني

زندگي                                                                             ليلي و

قمار                                                                                مجنون

در                              عشق يعني ...            شدن

ساختن                                                                                  عشق

دل                                                                                      يعني

كلبه                                                                           وامق و

يعني                                                                      عذرا

عشق                                                              شدن

من                                     عشق

فرداي                                يعني

كودك                          مسجد

يعني               الاقصي

عشق /  من

 

عشق                                           آميختن                                            افروختن

يعني                                  به هم          عشق                                  سوختن

چشمهاي                        يكجا                    يعني                          كردن

پر ز                   و غم                            دردهاي                گريه

خون/ درد                                                    بيشمار

 

عشق                                     من

يعني                             الاسرار

كلبه                    مخزن

اسرار             يعني

من / عشق

 

عشق يعنی مثل گل پرپر شدن             يا اسير چشم دلبر شدن 

+ نوشته شده در  شنبه 6 مرداد1386ساعت 6:0  توسط H.A  | 

+ نوشته شده در  پنجشنبه 4 مرداد1386ساعت 5:43  توسط H.A  | 

طلوع

طلوع کن خورشیدکم
وقت غریب رفتن است
روز را آواره کن
من در شبی بی باورم
 
تو چشات یه زندگی مخفی شده
تو اونو از من نگیر
                     ...
 
 
 
 
 
روزی که مرا نام دادند
روزی که آسمان گرگ و میش گونه بود
و روز در زنجیر نور می رقصید
                              روزی شوم بود
 
کودکی که در دستان مست اردیبهشت بیدار شد
                                              و ابر ها برایش باریدند
 
من از زبانه های نور
                       بلعیدم
زمین سبز بود و جایگاه من گرم
روزی که من در نهایت خنده اشک می ریختم
                                                      انگار
                                                      روز تولدم بود
 
روز شومی بی تکرار
                روزی که  خورشید نور نداشت...
+ نوشته شده در  پنجشنبه 4 مرداد1386ساعت 5:37  توسط H.A  | 

کوچه................................

بی تو ، مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم ، خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم
 
در نهانخانه جانم، گل یاد تو، درخشید
باغ صد خاطره خندید،
عطر صد خاطره پیچید؛
 
یادم آمد که:
               شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پرگشودیم و درآن خلوت دلخواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.
 
 
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه، محو تماشای نگاهت،
آسمان صاف وشب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ریخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
 
یادم آید؛ تو به من گفتی :
               «از این عشق حذر کن!
لحظه ای چند براین آب نظر کن
آب، آیینه ی عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا، که دلت با دگران است!
تا فراموش کنی ، چندی ازین شهر سفر کن!»
 
با تو گفتم:
               حذر از عشق!
ـ ندانم ـ
سفر از پیش تو ، هرگز نتوانم،
نتوانم!
روز اول که دل من به تمنای تو پرزد
چون کبوتر، لب بام تو نشستم
تو به من گفت زدی، من نه رمیدم، نه گسستم.
 
باز گفتم که:
               تو صیاد و من آهوی دشتم
تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گسستم
حذر از عشق ندانم ، نتوانم!
 
اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب ، ناله ی تلخی زد و بگریخت ...........
 
اشک در چشم تو لرزید
ماه برعشق تو خندید
 
یادم آید که:
دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیدم
نگسستم، نرمیدم
 
رفت در ظلمت غم ، آن و شب های دگر هم
نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
نکنی دگر از آن کوچه گذرهم ..........
 
بی تو ، اما، به چه حالی من از ، آن کوچه گذشتم
+ نوشته شده در  پنجشنبه 4 مرداد1386ساعت 5:34  توسط H.A  | 

نامه هایی که هرگز به آنها پاسخی داده نشد.................

مهربانم سلام
مرا ببخش
نمی دانم چرا سکوت کرده ام
بیش از اینها مرا ببخش
چرا که مدتهاست که ترسیده ام
در این هجوم وحشی زندگانی ، در میان این درندگان خونخوار
جسمم دریده شد
قلبم پاره پاره شد
و چشم اشک بارم ،خون گریید
مرا ببخش
مرا ببخش ای دلپذیر
جانم به لب رسید
دلپذیر من دگر گلایه ای بر لبم نیست
چرا که تنها جرعه ای آب می خواهم تا زنده بمانم
مرا لمس کن
مرا در دستانت حس کن
مرا در چشمانت لمس کن ، بر روی گونه هایت، در آغوشت
چرا که من در درون تو زندگانی گزیده ام
لانه ام در درون توست
پس خودم را به تو می سپارم
و بیش از هر چیز می خواهم تا محافظم باشی
مرا بپذیری و کنارم باشی
 مرا جرعه ای آب ده برای زنده ماندن
تنها همین و بس
دگر حرفی برای گفتن نیست
  
 
+ نوشته شده در  پنجشنبه 4 مرداد1386ساعت 5:31  توسط H.A  | 

مردی که از میان دره ای در کوهای "پیرنه" می گذشت،به چوپان پیری بر خورد که از غذای

 

خود به او تعارف کرد . با هم غذا خوردند و مدتی دراز در کنار هم نشستند و درباره ی زندگی

 

گپ زدند . مرد گفت :

 

_ اگر کسی به خدا اعتقاد داشته باشد ،ناچار باید بپذیرد که آزاد نیست ، زیرا خدا بر هر قدم حاکم

 

است.

 

چوپان در پاسخ ، او را به سوی مسیلی برد که در آن هر صدایی با وضوح کامل طنین می انداخت

 

و به آن مرد گفت :

 

_زندگی،این دیوار هاست و سرنوشت،فریادی است که هر یک از ما بر می آوریم . آنچه ما انجام

 

می دهیم ، به سوی قلب "او" بالا میرود و به همین شکل به سوی ما بر می گردد. آنچه خدا می

 

کند بازتاب اعمال خود ماست.

 

+ نوشته شده در  شنبه 30 تیر1386ساعت 9:8  توسط H.A  | 

همه می پرسند:

چیست در زمزمه ی مبهم آب ؟

چیست در همهمه ی دلکش برگ؟

چیست در بازی آن ابر سپید؟

روی این آبی آرام بلند

که ترا می برد اینگونه به ژرفای خیال؟

چیست در خلوت خاموش کبوترها؟

چیست در کوشش بی حاصل موج؟

چیست در خنده ی جام

که تو چندین ساعت

مات و مبهوت به آن می نگری؟

نه به ابر

نه به آب

نه به برگ

نه به آبی آرام بلند

نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام

نه به این خلوت خاموش کبوترها

من به این جمله نمی اندیشم

من مناجات درختان را هنکام سحر

رقص عطر گل یخ را با باد

نفس پاک شقایق را در سینه ی کوه

صحبت چلچه ها را با صبح

نبض پاینده ی هستی را در گندم زار

گردش رنگ و طراوت را در گونه ی گل

همه را می شنوم

                    می بینم

من به این جمله نمی اندیشم

به تو می اندیشم

ای سرا پا همه خوبی

تک و تنها به تو می اندیشم

همه جا

همه وقت

من به هر حال که باشم به تو می اندیشم

تو بدان این را تنها تو بدان

تو بیا

تو بمان با من تنها تو بمان

جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب !

من فدای تو ، به جای همه گل ها تو بخند!

اینک این من ، که به پای تو افتادم باز،

ریسمانی کن از آن موی دراز ،

تو بگیر،

تو ببند !

تو بخواه !

پاسخ چلچله ها را تو بگو ،

قصه ی ابر هوا را تو بخوان

تو بمان با من ،تنها تو بمان!

در دل ساغر هستی تو بجوش

من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقی ست ،

آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش!!!

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه 30 تیر1386ساعت 9:5  توسط H.A  | 

فروغ فرخزاد

امشب بر آستان جلال تو

آشفته ام ز وسوسه ی الهام

جانم از این تلاش به تنگ آمد

ای شعر ... ای الهه ی خون آشام

 

دیریست کان سرود خدایی را

در گوش من به مهر نمی خوانی

دانم که باز تشنه ی خون هستی

اما ... بس است اینهمه قربانی

 

خوش غافلی که از سر خود خواهی

با بنده ات به قهر چه ها کردی

چون مهر خویش در دلش افکندی

او را ز هر چه داشت جدا کردی

 

دردا تا به روی تو خندیدم

در رنج من نشستی و کوشیدی

اشکم چو رنگ خون شقایق شد

آن را به جام کردی و نوشیدی

 

چون نام خود به پای تو افکندم

افکندیم به دامن دام ننگ

آه... ای الهه کیست که می کوبد

آئینه ی امید مرا بر سنگ ؟

 

در عطر بوسه های گناه آلود

رویای آتشین تو را دیدم

همراه با نوای غمی شیرین

در معبد سکوت تو رقصیدم

 

اما...دریغ و درد که جز حسرت

هرگز نبوده باده به جام من

افسوس...ای امید خزان دیده

کو تاج پر شکوفه ی من؟

 

از من جز این دو دیده ی اشک آلود

آخر بگو ... چه مانده که بستانی؟

ای شعر... ای الهه ی خون آشام

دیگر بس است ... این همه قربانی!

+ نوشته شده در  شنبه 23 تیر1386ساعت 14:36  توسط H.A  | 

من پیشیم

گفتم امروز یه گریزی بزنم به دوران مهد کودکم:

 

من پیشیم ناز می کنم ناز ناز ناز

 

از دوروغکی خواب می کنم خواب خواب خواب

 

آقا موش رو قاپ می زنم قاپ قاپ قاپ

 

با چنگولام ریش میکنم ریش ریش ریش

 

ملچ و مولوچش می کنم نم نم نم

 

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه 23 تیر1386ساعت 14:30  توسط H.A  | 

پرواز

دلم گرفته است

دلم گرفته است

 

به ایوان می روم و انگشتانم را

بر پوست کشیده ی شب می کشم

چراغ های رابطه تاریکند

چراغ های رابطه تاریکند

 

کسی مرا به آفتاب

معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به مهمانی گنجشک ها نخواهد برد

 

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی ست

 

+ نوشته شده در  شنبه 16 تیر1386ساعت 19:8  توسط H.A  |